Sjálfsmorðssprengiárás á Rauða krossinn?

Eftirfarandi er fréttatilkynning frá ‘no borders’ í Reykjavík. 

No Borders í Reykjavík gerir alvarlegar athugasemdir við fréttaflutning af máli Mehdi Kavyan Poor, sem síðastliðinn föstudag gerði tilraun til að kveikja í sér í höfuðstöðvum Rauða Kross Íslands. 

Mynd CC offwhitehouse

Hinir ýmsu miðlar hafa endurtekið haldið því fram að Mehdi hafi „ráðist inn“ í húsið, án þess að rökstyðja það frekar, en að svo stöddu er ekkert sem bendir til annars en að hann hafi gengið inn í húsið eins og hver annar. Fjölmiðlar hafa jafnframt slegið því upp að Mehdi hafi með athæfi sínu skapað „mikla hættu“, ennfremur „valdið sprengihættu.“ Að halda því fram að Mehdi hafi valdið sprengihættu er histerísk og villandi upphrópun sem er ætlað að gefa lesendum þá mynd af atburðunum að um sjálfsmorðsárás hafi verið að ræða og tilgangurinn verið að drepa eða skaða annað fólk. Þar með er litið fram hjá áratuga langri sögu sjálfsíkveikja sem mótmælaaðferð og hún glæpgerð. 

Hafi hætta skapast á skrifstofum Rauða Krossins er hún alfarið á ábyrgð ríkisvaldsins sem hefur búið til þær aðstæður sem urðu til þess að Mehdi greip til örþrifaráðs. Í sjö ár hefur ríkisvaldið unnið að því að koma Mehdi í skilning um að hvorki hefðbundin umsóknarferli né friðsamlegar andmælaaðgerðir (svo sem hungurverkfall) muni hagga rasískri og skrifræðislegri stefnu þess. Íslenska ríkisvaldið hefur í tilviki Mehdi og fjölmargra annarra úr röðum flóttamanna gerst sekt um kerfisbundna valdníðslu, útlendingahatur, kúgun og lögbrot. Þetta sanna fjölmörg dæmi um flóttamenn sem ekki hafa verið kynnt réttindi sín við komuna til landins, mega sæta fangavist fyrir engar sakir eða eru fluttir úr landi áður en endanlegt svar við hælisumsóknum þeirra liggur fyrir.

No Borders í Reykjavík gagnrýnir jafnframt málflutning Ögmundar Jónassonar, innanríkisráðherra, sem hefur haldið því fram í fjölmiðlum að málið byggi á einhvers konar misskilningi af hálfu Mehdi. Við spyrjum: Hvaða misskilningi? Er það misskilningur að Mehdi hafi verið haldið í sjálfheldu í sjö ár, fastur í glufu innan kerfisins, fjarri fjölskyldu og vinum, í aðstæðum þar sem hann hefur skerta stjórn á eigin lífi og enga möguleika á að skipuleggja það fram í tímann? Er það misskilningur að langvarandi óvissa og stöðug yfirvofandi brottvísun úr landi skapi viðvarandi vanlíðan sem getur rekið fólk út í sjálfsmorð?

Kristín Völundardóttir, forstjóri Útlendingastofnunar, viðurkennir að sjö ár er langur tími þegar beðið er eftir úrlausn sinna mála. En að því sögðu tekur hún hins vegar í sama streng og Ögmundur og neitar því að mál Mehdi sé sá áfellisdómur yfir íslenskum stjórnvöldum sem það er.

Mehdi var yfirbugaður af hópi sérsveitarmanna og fangelsaður í kjölfar þess að örvænting hans um hvort hann fengi nokkurn tímann að njóta sjálfsagðs réttar síns til þess að vera og lifa sem manneskja, fá að vera til án þess að mega eiga von á að vera vísað úr landi þegar minnst varir, náði slíku hámarki að hann greip til þess óeigingjarna örþrifaráðs að reyna að myrða sjálfan sig á sársaukafullan en táknrænan hátt. 

No Borders í Reykjavík mótmælir meðferðinni á Mehdi og krefst þess að honum verði veitt varanlegt hæli á Íslandi, ef ekki vegna þeirra pyntinga sem hann hefur sætt í heimalandi sínu og má eiga von á að sæta á ný snúi hann þangað aftur, þá vegna þeirra pyntinga sem ríkisvaldið hefur beitt hann síðan hann var fyrst handtekinn af lögreglunni á Höfn í Hornafirði árið 2005 fyrir að ganga um götur íslenska þjóðríkisins.

– No Borders í Reykjavík

Færðu inn athugasemd

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Breyta )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Breyta )

Tengist við %s